Styczeń miesiącem walki i zmęczenia

Permanentny ból głowy, nie przypominam sobie nocy której spałabym dłużej niż 5-6 godzin w ostatnim czasie. Walka z codzienną rzeczywistością spuściła ze mnie całe powietrze: zrobiłam się markotna, zobojętniała i marudzę. Mam dość sesji, mimo że się jeszcze nie zaczęła. Dość rozmawiania o niej, analizowania egzaminów, zaliczeń, kombinowania jak się nauczyć i kiedy znaleść czas na sprawozdania, projekty, kolokwia. Męczy mnie wszystko do tego stopnia, że zachorowałam na kompletną znieczulicę - nie mam najmniejszej ochoty szarpać się o stypendium. Za dużo zdrowia kosztują wycieczki na uczelnię. Nie warto ... Styczeń jest przykrym miesiącem: niby chcieć to móc, a czas na wszystko sam się znajdzie - guzik prawda. Czuję się jak ograniczona małpka której jedyne przemyślenia (o ile małpy w ogóle myślą) sprowadzają się do zaspokajania potrzeb życiowych. Moje obecnie też są bardzo prozaiczne, już nawet nie silę się na jakiekolwiek kulturalne czy pseudoduchowe dywagacje. Prawdą jest, że na to ma się dopiero siłę i energię po wyspaniu, najedzeniu, umyciu, zrobieniu wokół siebie i z siebie porządku itd itd. Patrzę na książkę na stoliku i prawie się rozpłaczę: tak bardzo chcę ją przeczytać, a tak bardzo nie mam kiedy.